Strafrechtadvocaat schending ambtsgeheim

Schending van ambtsgeheim is strafbaar gesteld in artikel 272 van het Wetboek van Strafrecht. Dit artikel bepaalt:

“Hij die enig geheim waarvan hij weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat hij uit hoofde van ambt, beroep of wettelijk voorschrift dan wel van vroeger ambt of beroep verplicht is het te bewaren, opzettelijk schendt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste een jaar of geldboete van de vijfde categorie.”

Uit de wetsgeschiedenis volgt dat het schenden van een geheim in de zin van artikel 272 van het Wetboek van Strafrecht moet worden uitgelegd als het verstrekken van geheime gegevens aan een ander, die tot kennisneming daarvan onbevoegd is. De wijze waarop dit gebeurt is niet relevant.

Voor een veroordeling wegens schending van ambtsgeheim moet onder meer het volgende worden vastgesteld:

1. Er is sprake van een geheim: Een geheim is informatie die niet voor openbaarmaking is bestemd. Daarbij is niet alleen de inhoud van de informatie van belang, maar ook de context waarin de informatie is verkregen. Zo kan informatie die later openbaar wordt, op het moment van verstrekking toch nog een geheim zijn.

2. Er rustte een geheimhoudingsplicht op de verdachte: Op de verdachte moet een geheimhoudingsplicht rusten uit hoofde van ambt, beroep of wettelijke voorschrift. Vereist is verder dat betrokkene wist of redelijkerwijs moest vermoeden dat op hem/haar een geheimhoudingsplicht rust.

3. De verdachte heeft opzettelijk dat geheim geschonden: Voor opzet is voldoende dat de verdachte zich ervan bewust was dat vertrouwelijke informatie werd verstrekt aan iemand die daarvan geen kennis mocht nemen. Niet vereist is dat de verdachte de bedoeling had om schade te veroorzaken.

‍Een voorbeeld van schending van ambtsgeheim is de zaak waarover de Hoge Raad op 13 januari 2026 (ECLI:NL:HR:2026:32) heeft geoordeeld – dit is de zaak van Aad de Mos. Hij had bij zijn ambtsaanvaarding een eed afgelegd die onder meer geheimhouding van vertrouwelijke gegevens omvatte. Ondanks die eed stuurde hij stukken die hem onder geheimhouding waren verstrekt, via zijn ambtelijke e-mail door aan een derde.

‍ ‍

In cassatie voerde de verdediging onder andere aan dat van ‘enig geheim’ in de zin van artikel 272 Sr alleen sprake kan zijn als de geheimhoudingsplicht volgt uit een wettelijke bepaling. De Hoge Raad verwierp dit standpunt: een geheimhoudingsverplichting kan ook voortvloeien uit een ambt of beroep, zonder dar daarvoor een specifieke wettelijke grondslag nodig is.